Unuttuk acizliğimizi, unuttuk emanetinde ki güzelliğini
Kendimizden bildik gururlandık, kibir yaptık
Unuttuk bizde olan her zerre nin emanet olduğunu
Hastalandık ahhh ohhhh çok hastayım deyip yakındık
Bilemedik bilsek de nankörlük ettik
Üzerimize yağdırdığın rahmeti anlamakta aciz kaldık
Bazen farkında olmadan şikayet ettik
Şükredeceğimiz yerde …
Tövbe edeceğimiz yerde gaflete daldık.
Bilemedik ALLAH ım
Yarattığın her zerre de senin ismin var iken
Bilemedik ALLAH ım
Vermiş olduğun nimetler ile doyduk
Birbirinden farklı tadları tadarken,
Sadece doymaktı gayemiz, elhamdülillah demeyi bile unuttuk
Verdiklerinle doyarken tefekkür etmekte nankörlük ettik
Her gün her an huzuruna davet ederken bizleri
Davetine aldırış etmedik vesile olarak gönderdiklerine aldırmadık bile
Hiç düşünmedik bu kişiyi bize gönderen kim diye !
Neden bu mesajları bize veriyor ?
Kim söyletiyor, Kim davet ettiriyor diye !
Oysa ki geçici dünya masivasını ne kadar çok düşünüyoruz değil mi ?
Bilemedik ALLAH ım
Sayısız rahmetini üzerimize yağdırırken,
Bilemedik ALLAH ım
Allah’a inanıyor, Allah’ı seviyoruz diyoruz
Kur’an ı elimize almayı okumayı erteliyoruz
Allah’ ın Habibi’ ni seviyoruz diyoruz
Ama Sünnetine uymadan yaşıyoruz
Bildiklerimizi dahi yaşamaya çalışmıyoruz…
Verdiğimiz sözde durmuyor,
Ama müslümanız diyoruz.
Bilemedik ALLAH’ım
Seni hak’kıyla bilemedik
Ahde vefa gösteremedik…
Abdullah Canan
